سینمای مستند ایران در نمای ثابت سکوت

در سرزمینی که واقعیت هر روز فریاد می‌زند، سینمای مستند ایران به طرز معناداری به سکوت فرو رفته است؛ نه خبری از کلید خوردن پروژه‌ای تازه، نه نشانی از جنب‌وجوش صنفی و نه حتی زمزمه‌ای از امید تولید. پس از پایان «سینماحقیقت»، چرخه‌ای که سال‌ها موتور محرک مستندسازی بود، از حرکت ایستاد و اکنون در آستانه‌ی سال ۱۴۰۵، این پرسش جدی‌تر از همیشه مطرح است: آیا سینمای مستند ایران وارد دوره‌ای از رکود ساختاری شده یا این سکوت، پیش‌درآمد بحرانی عمیق‌تر است؟