اختصاصی حالا مستند؛ در شرایطی که از عوامل سینمای مستند آنچنان که باید و شاید پشتیبانی نمیشود مخالف حذف این جوایزم.
مشکل جای دیگر است: نبود صنوف سینمایی
به خوبی میدانیم که در جشنوارههای معتبر سینمای مستند به عوامل سینمای مستند جایزه اهدا نمیشود، برای نمونه در ایدفا، ساندنس، هاتداکس، شفیلد، کپنهاک، یاماگاتا، تسالونیکی، ویزیون دوریل، سینما دوریل و….چنین رویکردی را دنبال نمیکنند؛ ولی دو چندان آگاهیم که شرایط کشورمان همانند دیگر کشورها نیست.
این جوایز باید در ساختار آکادمی اهدا شود و شرط نخست برگزاری جشن به شیوه آکادمی، حضور صنوف سینمای مستند است که هیچ یک از شرایط به شیوه آکادمی در ایران فراهم نیست؛ از اینرو اکنون نباید این بخشها را حذف کرد.
از سوی دیگر عوامل سینمای مستند تا صاحب صنف نشوند نمیتوان اعتبار چندانی برای بود و یا نبود بخش جوایز قائل شد؛ زیرا تا هنگامی که فیلمبردار، صدابردار، صداگذار، تدوینگر و آهنگساز بادانش همزمان و همگی در بخش داوری حضور پیدا نکنند آن جایزه چه اعتباری دارد؟
چندسال پیش در انجمن صنفی کارگردانان سینمای مستند تلاش شد تا عوامل نامآشنا و توانمند سینمای مستند در صنوف تخصصی خانه سینما که اعضایش فیلم داستانی کار کردهاند، عضو شوند؛ یعنی در انجمن صنفی فیلمبرداران، انجمن صنفی تدوینگران، انجمن صنفی صدا و…
این انجمنها باید در راستای پشتیبانی از اعضایشان واکنش نشان دهند، ولی کار درست همانیست که یادآور شدم:
پاگیری صنوف تخصصی سینمای مستند!
سازنده اصلی بسیاری از مستندها در ایران فیلمبرداران و تدوینگرانند و کارگردانان کمتر از چند و چون میزانسن در سینمای مستند و یا شیوه روایت آگاهی دارند، حذف جوایز در بخش عوامل را در این شرایط نادرست میدانم.
برای خودم ایدهآل این است که روزی فرا برسد جشنوارهای بدون تندیس برگزار شود تا نه تنها عرصه سینمای مستند؛ بلکه همه گونههای سینمایی اعتبارشان به جوایز وابسته نباشد.
نیمنگاهی به بهترین فیلمهای تاریخ سینمای مستند این موضوع را ثابت میکند که فیلم خوب با این تندیسها کمتر نسبت دارد.
