اختصاصی حالا مستند؛ با نگاهی به فراخوان شانزدهمین جشنواره سینما حقیقت، در نگاه اول بهدلیل وجود تنها یک جشنواره جدی فیلم مستند در کشور (در مقایسه با دیگر کشورها که چندین جشنواره مستند در سال دارند) بتوان تغییرات جدید بخش جوایز را ناامید کننده یافت که طبیعتا واکنشهای بسیاری از همکاران را در پی داشت.
با تمام دلائل درست و منطقی از حذف بخشهای فنی، شاید بتوان گفت این برخوردها کمی هم احساسی است. سال هاست که برگزارکنندگان به دنبال راههایی برای جهانی شدن و جدیتر شدن این جشنواره بودهاند و اگر بخواهیم مثبت نگاه کنیم میتوان گفت این جوایز حذف نشدهاند و در قالب دستاورد فنی و هنری وجود دارند.
چه بسا در چند دوره هیچ فیلمی شایسته در یک بخش مثلا تدوین نبود اما هیات داوران مجبور بود در آن بخش جایزه بدهد ولی در بخشی دیگر دو یا سه فیلم مستحق دیده شدن در بخش تدوین بودند اما هیات داوران مجبور بود یکی را انتخاب کند اما با این تصمیم جلوی اشتباهات گذشته گرفته میشود. اما همین مباحث هم نیاز به گفتگو دارد شاید دیده شدن دو یا سه دستاورد هنری بتواند تا حدودی این تصمیم را کامل تر کند.به هر حال در شرایط فعلی بهترین کار، گفتگوی تصمیم گیران با تعدادی از دوستان صاحب نظر صنفی باشد و اقناع هر دو طرف .
مسیر بعدی هم شاید آکادمی شدن سینما حقیقت باشد که دیر یا زود در دورههای بعد اتفاق خواهد افتاد و چه حیف که ما یک جشنواره جدی فیلم مستند داریم.
این صرفا یک تحلیل شخصی است دوستان و می تواند اشتباه هم باشد.لطفا برداشت سوگیرانه تلقی نشود چه بسا دوستان نزدیک میدانند که سالهاست فیلمی به جشنواره سینما حقیقت ندادهام و همواره نقدهایی داشتهام.
