علیرضا سعیدی کیاسری: سه روز از جشنواره گذشته و شش تا فیلم دیدم، نمیخوام مثل اغلب پاستوریها آماری بگم که هیچ مقیاسش با هیچ معیارش نمیخونه،خیلی ساده و دو دوتا چارتایی و صد البته ننه فهم – همون ننهی معروف مناظره انتخاباتی – میزان رضایتمندی رو میگم بهتون که دیگه توش حرف و حدیث نباشه.منم آدم بی حاشیه که فراری از هر چی حواشی…
سه روز اول جشنواره، کاخ نشینای میلادی – همان همیشگیها؛ یعنی جمع در جمع منتقدینها! و ارباب جرایدها! – سه تا فیلم دندون گیر هم گیرشون نیومد بندههای خدا که زیر زبونشون مزه کنه واسهی ستاره دادن.
سه تا فیلم که کشششون شونه به شونه در حد یکی دو تا ستارهی کمسو بود و سه تای دیگه سقفشون تا سه ستارهی چشمک زن بیشتر کفاف نکرد.
نمیدونم ساکنین میلاد – همان همیشگیها – خیلی سختگیر شدن توی ستاره دادن یا فیلمسازهای کم رمق سودایی نداشتن برای سیمرغ…راستیتا یادم نرفته بگم اتفافا فیلمساز خوشنفسی هم داشتیم که توی یه چشم بر هم زدن خیلی مشتی یه ماهه صفر تا صد فیلمش رو درآورد.
من که میگم خدا به میلادیها – همان همیشگیها – واقعا رحم کرد سام عزیزمون – ابرقهرمان نوظهور جشنواره – توی عالم واقعی قلبش عجیب گنجشکیه و وجودش لطیف مثل گل یاس، وگرنه توی یه حرکت اکشن همون برج صد و چهل و چند متری میلاد رو همزمان با وزیدن باد توی علفزار از جاش در می آورد و لایههای وجودی همان همیشگیها رو راس راسکی از هم می پاشید تا شادروان بشن به شکلی که برف آخر اختتامیه رو نبینن و مرد بازندهی جشنواره بشن.
اعلام شده تهران در وضعیت قرمز کروناییه اما خدا رو شکر برج میلاد،سبز سبزه ریشه داره…همه هم توی کاخ. ..آخ ببخشین خانهی جشنواره دوشادوش هم دارن چراغ جشنواره رو پر فروغ نگه دارن و اصلا هم یادشون رفته فرش قرمز پارسالی کجاست و فرش فیروزهای امسالی کوووش!
عوامل فیلمها هم که چه با فرش و چه بی فرش، با پوشش و آرایش و البته پیرایش فتوکالی اما اندکی هم حراستپسند! همچون همیشه کار خودشونو انجام میدن و قد فراخ و سر بالا، چشم به لنز دوربینها دارن، محض رضای خدا یه بار هم زیر پاشونو نیگا نمی کنن که بگن اوه ما گاد پس فرشها کوووش؟
تا حاشیهنگاری بعدی برای روز چهارم….فعلا
